Vardo

Vardo to miasto i gmina w Norwegii, położone przy Morzu Barentsa, w okręgu administracyjnym Finnmark, na krańcu półwyspu Varanger. Miasto Vardø jest najdalej wysuniętym na wschód miastem w Norwegii. 

Nazwa miasta, będąca początkowo osadą, pochodzi od słowa Vargøy, co oznacza vargr – wilk i øy - wyspa. W późniejszym czasie nazwa zmieniona została na varða, co oznacza kopiec.Pierwsze ślady osadnictwa na obszarze, datowane są na 7000-6000 rok p.n.e. Jako pierwszy z budowli powstał kościół, a następnie zamek Vardøhus, który była także twierdzą. Osada dzięki strategicznemu położeniu zaczęła się rozwijać, a podstawą gospodarki było rybołówstwo i handel, szczególnie z rosyjskimi Pomorcami. W miejscowości skazano za czary, na spalenie na stosie 90 osób. Było to w XVII wieku, ale historia podkreśla to wydarzenie. 

W granicach gminy Vardø przebiega rzeka Komagelva oraz znajduje się liczna ilość jezior i oczek wodnych. Do największych z nich zalicza się jezioro Vuoksajavri, Olskarvatnet, Kibergvatnet, Guhkesjavri, Barvikvatnet, Mellomvatnet i wiele innych. W gminie znajduje się również rezerwat przyrody Barvikmyran og Blodskytodden. Na części kontynentalnej, położone jest lotnisko Vardø lufthavn Svartnes (VAW) i przeprawa promowa. Miejscowość Vardo umiejscowiona jest na wyspie, a skomunikowana z lądem tunelem podwodnym, którego wyjazd znajduje się przy lotnisku.

W miejscowości Vardø z atrakcji architektonicznych warto zobaczyć Urząd Vardø kommune, muzeum historii lokalnej Pomor Museum, kościół Vardø Kirke, punkt widokowy Varanger Adventure, interesujący, nowoczesny punkt pamięci ukazujący historię spalenia na stosie - rzeźba z płonącym krzesłem jest tu kluczowym elementem. Ponadto na uwagę zasługuje także kościół Vardø Kapell, muzeum Vardøhus festning otoczone fortyfikacjami,  port Vardø Havn oraz rzeźba - wrak statku połączony ze szkieletem ryby - Drakkar.  Z atrakcji krajobrazowych warto zobaczyć ostro wcięte zatoczki jak Skagkeila Ramnflogkeila, Store Svinvika, Lillesvinvika, Sandvika, Kolakoffbukta, Sjuglinvika, Engelsvika, główną zatokę Ostervagen, Russevika, czy poszarpany, skalisty brzeg Oldringkeila lub Selerinakeila. Ich atuty są widoczne tylko z rejsu po morzu, ale wyspa nie jest tak duża, więc warto opłynąć jej granice zanim powróci się na ląd do skalistych wybrzeży gminy. A kiedy atrakcji będzie zbyt mało można na koniec podróży wybrać się na sąsiadujący z gminą rezerwat przyrody Persfjorden-Syltefjorden, który swoim skalistym charakterem przyciąga już od drogi.