EKS-ŻEGLARZ

Zwrotka 1

Gdy byłem małym chłopcem marzyłem, by na morze iść,

Więc marynarski żywot wiodłem przez ćwierć wieku aż do dziś.

Znam diesla i parowca czar, podwodne łodzie także znam.

Słuchajcie mnie uważnie, teraz chcę opowiedzieć wam:

   Że eks-żeglarz ma beztroskie i spokojne dni,

   Lądową drogą wolę iść niż płynąć w sztormie setki mil.

   Gdy mam pod nogą stały ląd, a mokry dek nie kiwa wciąż,

   To wiem, że już od dawna chciałem eks-żeglarzem być.

Nie mogłem słychać shanty, bo diesel tak słodziutko grał,

Kompanów miałem wielu i nie wiem, czy ktoś więcej miał.

Gdy morze rozszalało się, marzyłem by nie było mnie.

Choroba morska przykra rzecz, lecz w morzu zdarza się.

   A eks-żeglarz ma beztroskie i spokojne dni,

   Lądową drogą wolę iść niż płynąć w sztormie setki mil.

   Herbatki w łóżku wezmę łyk, śniadaniem już nie karmię ryb

   I wiem, że już od dawna chciałem eks-żeglarzem być.

Tawerny dzisiaj wszystkie znam, pamiętam prawie każdy kąt

Od San Francisco po Hong-Kong, od Buenos Aires po New York.

Choć z panienkami nieźle szło, poznałem w końcu właśnie ją,

Nie chciała mieć żeglarza, ale bardzo chciała mnie.

   I eks-żeglarz ma beztroskie i spokojne dni,

   Lądową drogą wolę iść niż płynąć w sztormie setki mil.

   Gdy czuję ją w ramionach swych, to jeszcze bardziej chce się żyć

   I wiem, że już od dawna chciałem eks-żeglarzem być.

Myślałem potem długi czas, tym razem chyba człowiek wpadł.

Pomysł niby dobry był, lecz czy na pewno, nie wiem sam.

A gdybym tak rzucił stały ląd i byłbym gdzieś daleko stąd,

To nie mógłbym powiedzieć wam, że z morzem koniec już.

   Bo eks-żeglarz ma beztroskie i spokojne dni,

   Lądową drogą wolę iść niż płynąć w sztormie setki mil.

   Wysuszyłbym po wachcie dzban i nie miałbym szans powiedzieć wam,

   Że już od dawna chciałem eks-żeglarzem być.