PRZYJDZIE CZAS

Zwrotka 1

Widzisz, znów zostałem dziś kochana razem z Tobą.

Zobacz, jak przez te lata szybko synek wyrósł nam.

Wybacz mi, że nie chciałem z przyjacielem wyjść na morze.

Jest kilka spraw, których nie rozumiesz, a chcę mieć na nie czas.

Ty Stary też wybacz mi, że nie popłynę z Tobą w morze.

Sztormiak włóż, a ja będę tu na brzegu, gdzie mój dom.

I w ciemną noc, kiedy Bóg zapomni zająć się gwiazdami,

Poproszę Go, by je zapalił, abyś mógł odnaleźć kurs.

Z portu wyszedłeś w nocy, wziąłeś lewą burtą światła Helu.

Kambuz śpi. Znam Cię, mocną kawę robisz sobie sam.

Z mojego brzegu świateł Twoich nie zobaczę, bo i po co?

Dobrze wiem, radę sobie musisz dać, gdy przyjdzie sztorm.

Myślą będziemy z Tobą, w oknie domu lampę zapalimy,

Choć mała jest, to pomoże kurs odczytać w mokrą noc.

Na pewno nic się nie stało, wszystko będzie tak jak dawniej,

Gdy wrócisz tu, wymarzymy sobie jeszcze jeden rejs.

   I przyjdzie czas, że popłynę z Tobą,

   Będziemy dzielić spleśniały chleb na pół,

   A gdy śmierć zechce porwać nas w otchłań słoną,

   Zaufaj mi do kresu sił.

Nie martw się moja Miła, chodź, pójdziemy na brzeg morza.

Zobacz, jak fala z wiatrem w zwariowanym tańcu trwa.

Los jak wiatr tańcząc z nami bezlitośnie figle płata,

Lecz minie sztorm i do portu wpłynąć będzie znacznie lżej.

Muszelka mała tu na brzegu swoją podróż zakończyła.

Podniosę ją, a opowie mi jak będzie w morzu, gdy

Kolejny rejs przyjdzie nam wachtami pół na pół podzielić

I jedno wiem, ten rejs wpisałem w moje dni.

   Bo przyjdzie czas, że popłynę z Tobą,

   Będziemy dzielić spleśniały chleb na pół,

   A gdy śmierć zechce porwać nas w otchłań słoną,

   Zaufaj mi do kresu sił.