REJS PO WIŚLE

Zwrotka 1

Był raz wawelski co mieszkał w Krakowie,

Widzieli go ludzie, jak wodę pił sobie,

Lecz znalazł się szewczyk, Dratewka się zwał,

Co smoka wykończyć wnet chciał.

I podał zdradziecko mu skórę baranią,

A w środku w niej siarka, a rzeka tuż za nią

I biedne smoczysko wypiło do dna,

Tę rzekę i pękło jak pchła.

   Nie przejmuj się jednak bracie, pływać nieźle po niej da się.

   Postawmy żagle, niech nas niosą z nurtem rzeki w dal.

   Wśród szumu fali popłyniemy na tej balii,

   Będziesz wspominał jeszcze rejs za jakiś czas.

   Nie przejmuj się jednak bracie, pływać nieźle po niej da się.

   Postawmy żagle, niech nas niosą z nurtem rzeki w dal.

   Wśród szumu fali popłyniemy na tej balii,

   Będziesz wspominał jeszcze rejs za jakieś dziesięć lat.

A Zygmunt nasz Stary co przeniósł sztandary,

Tam przysiadł przy kawie, przy Warsie i Sawie.

Przytulił Syrenkę i cmoknął ją w rękę,

I z krzyżem na kolumnę wlazł.

I tak patrzy z góry przez mgłę, poprzez chmury,

Czas wodę odmienił w brudaska zamienił.

Zmieniona ta rzeka jak ściek ściekiem ścieka

I ścieknie tak do Gdańska wrót.

A Neptun z trójzębem pomachał nam herbem,

Zaprosił na wódkę, na chwileczkę krótką.

Śledzika do tego postawił kolegom.

Oj, pyszny z oliwy ten śledź!

Na widok oliwy przypomniał te dziwy,

Jak Szwedzi zmykali, gdy bitwę przegrali.

W tym czasie śledzików pływało bez liku,

A dziś tylko z puszki jest śledź.

Przez lata historii przepływa piosneczka,

Lecz chyba niestety zniknęła gdzieś rzeczka,

A rzeczka jest ważna, bo o niej tu gram

I jestem już u Gdańska bram.

I tu miał być morał, tu miała być puenta,

Lecz morał mi sprał się, a ja nie pamiętam.

Gdy patrzę na rzeczkę i widzę ten szlam,

To morał wypływa z niej sam.