BALLADA O WIGILIJNYM ŚLEDZIU CZYLI PASTORAŁKA KASZUBSKA

- "Ości znów mnie rwą na pogodę złą,

Znowu podły miałem sen" -

Rzekł raz do swej żony śledź zmęczony

W wigilijny dzień.

Popłynęli więc na mieliznę, gdzie

Chcieli wygrzać stare ości.

A tu jak na złość sieci rzucił ktoś,

No i śledzia tym rozzłościł.

- "Nie denerwuj mnie, zrzędzisz cały dzień" -

Żona śledzia rzekła w gniewie

- "Łuska świerzbi mnie, w skrzelach coś mnie rwie,

Idź wygarnij tej Kaszebie.

Ach co za gbur zarzucił tu

Stare sieci by nas złowić.

W wigilijny dzień stary truteń chce

Słone dzwonka z nas porobić."

Wypłynął więc na powierzchnię śledź

I nabrał wody w skrzela,

Wysadził łeb nad wodę i rzekł:

- "Dziadku Budzisz, dziś Wigilia" -

Stary Budzisz zły, w knajpie wczoraj był,

Przepił wszystko, co zarobił.

Jego żona znów tak dopiekła mu,

Że chciał w morzu karpia złowić.

- "Hej, złota rybko dopomóż szybko" -

Dziad rzecze tak do śledzia

- "Wracając z targu przepiłem karpia,

Więc Ty chodź do kasierza" -

- "To chyba żart, ja mam być karp?" -

Śledź zjeżył się okropnie

- "Daruj bracie, lecz jestem wolny śledź,

A nie dzwonko w kwaśnym occie."

- "To chyba żart, to ma być karp?

Posłuchaj drogi panie:

Jestem wolny śledź, jeśli złowisz mnie,

To Ci ością w gardle stanę."