BLUES O MOIM MORZU (MY JESTEŚMY ŁAJBĄ)

Zwrotka 1

Dawno temu w mieście, co z Poręby słynie,

Tata mój załatwił wczasy zmęczonej rodzinie,

No i właśnie tego lata oczka moje młode

Pierwszy raz zobaczyć miały tę ogromną wodę.

Stoję sobie ze szpadelkiem, babki z piasku kroję,

Pytam: "Czyje jesteś morze?" -

- A ono mi mówi: "Twoje Mały, Twoje!"

   My jesteśmy łajbą, wy jesteście falą,

   Łajby lubią, kiedy fale im o burty walą,

   Łajby to się kołysaniem każdej fali chwalą,

   A więc my jesteśmy dzisiaj łajbą, a wy bądźcie falą.

Gdy z Bornholmu szliśmy, prawie dziewięć wiało,

Jakieś ptaszę pazurami obiad ze mnie rwało,

Powiedziałem, że się nie dam i dzielnie walczyłem,

Lecz na koniec z sił opadłem i obiad puściłem.

I wkurzony, albo gorzej, na fordeku stoję,

Pytam: "Czyje jesteś morze?" -

- A ono mi mówi: "Twoje Bracie, Twoje!"

Kiedyś z domu starców zrobią mi wycieczkę,

Bym w cieplutkim morskim piasku wygrzać mógł laseczkę,

Żaden biust mnie nie rozproszy już wtedy, broń Boże,

Gdzieś na chwilę znikną ludzie, będę ja i morze.

Mam nadzieję, że po polsku, choć się czasem o to boję,

Spytam: "Czyje jesteś morze?" -

- A ono powie: "Twoje Dziadek, ciągle Twoje!"