DŻAMBLE

Zwrotka 1

Sitem płynęli, po morzu płynęli,

Sitem płynęli po morzu.

Mimo przyjaciół uwag i rad,

W burzliwy, wietrzny, niebezpieczny świat

Sitem płynęli po morzu.

A gdy odbili od brzegu w swym sicie,

Wszyscy krzyknęli: "Wy się potopicie!"

A oni: "Płyniemy na wiatry i burze.

Co tam, że sito nasze nie jest duże,

My sitem płyniemy po morzu."

   Dalekie są kraje i bliskie są kraje,

   Gdzie Dżamble pędzą życie,

   Zielone głowy mają i niebieskie ręce mają,

   Po morzu pływają w sicie.

Sitem płynęli, po morzu płynęli,

Bo sitem ich była łódeczka.

Z chusteczki uszyli żagielek zielony,

Maszt z fajki zrobili na sztorc ustawionej,

Za linę służyła wstążeczka.

I mówił, kto widział, jak wyszli na morze,

Że sito ich łatwo przewrócić się może,

Że morze ciemnieje, że podróż daleka,

Że mnóstwo i strasznych przygód na nich czeka,

Sitem płynęli po morzu.

I woda zaczęła napływać do środka,

Zalewać ich z sita łódeczkę,

Więc, aby się trzymać i sucho, i zdrowo,

Swe nóżki okryli bibułką różową

Zapiętą na śliczną szpileczkę.

A nocą ich niby-kajutą był słoik

I każdy z nich mówił, że nic się nie boi,

Choć morze ciemnieje, choć morze się burzy,

Że podróż daleka wciąż jeszcze się dłuży,

A sito się kręci w kółeczko.

I całą noc długo płynęli, płynęli,

I gdy się znów słońce schowało,

Nucili cichutkim i sennym swym chórem,

A gong okrętowy oddzwaniał im wtórem,

I echo z gór odpowiadało.

O Timbalalu, jak przyjemnie mi tu,

W tym sicie i w tym słoiku z konfitur,

Gdy niesie nas hen nasz żagielek zielony

Za bladym księżycem hen, w dalekie strony,

My sitem płyniemy po morzu.

Po latach dwudziestu wrócili z powrotem,

Po latach dwudziestu lub dłużej

I każdy wykrzyknął, jak oni wyrośli,

I byli u jezior, i w Górach byli Oślich,

I w Strefie Strachu i Burzy.

I pito ich zdrowie, i bankiet wydano,

Na którym ciasteczka drożdżowe podano,

I każdy pomyślał: "Ach oddałbym życie,

Gdybym jak oni mógł także w tym sicie,

W dalekie wyruszyć podróże."