JAK FALA

Zwrotka 1

„Powiedz, czy tam na morzu szczęśliwy czujesz się?” —

pytasz, a on odwraca wzrok i mówi: „Nie.

Morze to pustka, to więzienie, chociaż murów nie ma.

Horyzontu obręcz dusi… myśli w środku to jałowa ziemia.”

„A w domu?” – pyta twoje serce, lecz nie mówisz nic.

Wiesz, że on tylko odwróci wzrok…

I znów bez odpowiedzi zostaje milczące pytanie,

i choć za każdym razem jest inaczej, to przecież zawsze tak samo…

   Wy jak fala wbiegacie morzem do naszych rąk.

   Szum… słoność… piana… i już wam się zdaje, że nie chce was ląd.

   A my jak skała żyjemy w powrotach waszych tylko,

   chwilką bywamy i z lat zbieramy muszle dni.

Kiedy na ląd wracacie, wasze myśli w morzu tkwią…

Już po paru dniach odpływacie tam, a w głowach wam rośnie ląd.

I zwykle tak to bywa, że gdy na rejsu czas się rozstajemy,

wiemy co nas łączy, a gdy znów jesteśmy razem — wiemy co nas dzieli.

Morze potrafi spleść i rozpleść ludzkie losy.

Chce — miłości łódź wyratuje z burz. Nie chce — rzuci nią o skały.

Ziarna piasku, choćbyście z nich w morzu perły hodowali,

pozostaną piaskiem codzienności szarej, pamiętajcie o tym, gdy z oddali…

   Znów jak fala wbiegniecie morzem do naszych rąk.

   Szum… słoność… piana… i znów wam się wyda, że nie chce was ląd,

   bo my jak skała żyjemy w powrotach waszych tylko,

   chwilką bywamy i z lat zbieramy muszle dni .