KOLĘDA DLA BŁĄDZĄCYCH PO MORZU

Zwrotka 1

Noc już zapadła nad wód przestrzenią,

fale blaskiem niezwykłym się mienią.

Wiatru kolędę w ten Wilii czas

niesie echo daleko do gwiazd —

dla was, żeglarze, co gdzieś tam na morzach

szukacie swych szlaków na wodnych rozdrożach

i tylko szum fal obojętnych dokoła

zwodzi okrutnie. Nikt przecież nie woła.

Niech blask wigilijnej gwiazdy znużone

Wam oczy rozjaśni, niech spojrzą w tę stronę,

gdzie hen, na brzegu swój dom zostawiły —

przystań bezpieczną i blask oczu miłych.

Niech serca wasze, co sztormem rozdarte,

wiatrem przewiane i solą przeżarte,

w czas Wilii, pośród wód ogromu,

ogrzeje ciepłe wspomnienie domu.

Bo tam przy nakrytym do wieczerzy stole

niezmiennie czeka jedno miejsce wolne —

dla was, po morzu błądzących, nakrycie

i drogiego serca strwożone bicie…

I usta kochane, co drżące pytanie

wiatrom zadają: „Czy się nic złego nie stanie?”

I dłonie, co lekko fale pieszczą,

by nie trapiły was pieśnią złowieszczą.

Noc już zapadła nad wód przestrzenią,

fale blaskiem niezwykłym się mienią.

Wiatru kolędę w ten Wilii czas

niesie echo daleko do gwiazd… do gwiazd… do gwiazd…