MORSKIE BUTY

Zwrotka 1

Gdy wzięli mnie do Navy, mundurek dali mi

i piękne morskie buty, jak lustro każdy lśnił.

Olśniły mnie do reszty, nie zdejmę ich po grób

i po pokładzie tupię radośnie tup, tup, tup.

Gdy na przepustce pierwszej łyknąłem drinki dwa,

ruszyłem na panienki, odwaga w piersi gra.

Wędruję ulicami, rozglądam się gdzie łup,

w przepięknych morskich butach, tupiących tup, tup, tup.

Odważnym szczęście sprzyja, znalazłem damę w lot,

a jej bielutka rączka wciągnęła mnie za płot.

Za drzwiami łoże było, w poduchy zarył dziób

i moje morskie buty, tupiące tup, tup, tup.

Przed brzaskiem otworzyła przepiękne oczka swe.

- Ach jak mi dobrze było, ja chyba kocham cię!

Zapraszam cię do łoża na życie aż po grób

i twoje morskie buty, tupiące tup, tup, tup.

Za miesiąc król nas w morze na krwawy wysłał bój,

przetrwałem w moich butach okropny morski znój.

Gdym ujrzał port po roku, do miłej gnałem stóp

w tych starych morskich butach, tupiących tup, tup, tup.

Me serce biło głośniej, gdym podszedł pod jej dom

i głos jej usłyszałem: - Ach synku, patrz, to on!

Gdy niosła dumnie dziecię, zrobiłem oczy w słup,

bo on miał morskie buty, tupiące tup, tup, tup.

Więc pytam: - Miła, powiedz, ach skąd te butki, skąd?

Czy dał ci je intendent, czy przyniósł morski prąd?

- Ach miły, przy porodzie ujrzałam własny grób,

bo syn się rodził w butach, tupiących tup, tup, tup.

Słuchajcie panieneczki, mężatki, wdówki też,

zważajcie kogo przyjdzie wam wpuszczać do swych leż,

bo jak się akcja skończy w rozwarciu waszych stóp,

będziecie mieć potomstwo robiące tup, tup, tup.