O CHŁOPCU CO SIĘ MORZA TROCHĘ BAŁ

Zwrotka 1

Nim na świecie zjawił się,

Nim sam wiedział czego chce

Los już szeptał o tym, że na morze w ślady ojca pośle go

W oknie jego domu w dzień

Główki portu uśmiechały się

W nocy światła falochronu migotały mu do snu

Ojciec jego szyprem był

„Całe szczęście, że to syn”

Szeptał cicho kiedy delikatnie szorstką ręką głaskał go

Ale kiedy w morzu był

W samotności matki łzy

I modlitwy o szczęśliwy koniec rejsu słyszał w każdą noc

       Mały chłopiec co się morza trochę bał

              Taki mały był a morze wielkie tak

             Czasem nocą kiedy słyszał jego szum

             Myślał o tym jaki los szykuje mu

Może trochę winy w tym

Było babki co przed snem

O czeluściach morskich na dobranoc plotła mu

Może to, że podczas mszy

Widział smutek ludzi gdy

Tych żegnali, którzy z morza

nie wrócili nigdy już

        Więc się wciąż morza trochę bał

              Taki mały był a morze wielkie tak

              Czasem myślał co odpowie ojcu gdy

              Spyta czy w kolejny rejs popłynie z nim

Wolno mijał dzień za dniem

Los przebłagać nie dał się

Zmienił chłopca w marynarza, wiatrem mu osmagał twarz

Lecz minęło wiele lat

Zanim w jego sercu strach

Na szacunek i rozwagę powolutku zmienił czas

   I choć zawsze się morza trochę bał

        Co dnia małym kutrem wielkie fale brał

        Z biegiem lat tak się mocno z morzem zżył

        Że najlepszym spośród wszystkich szyprów był

        Mały chłopiec co się morza trochę bał

        Taki mały był a morze wielkie tak

        Czasem nocą kiedy słyszał jego szum

         Myślał o tym jaki los szykuje mu

Bo nie ten dobrym szyprem jest

Kto z żywiołem mierzy się

I w nierównej walce na ulotnej szali szczęścia ślepo z wiatrem gna

Lecz ten co przewidzieć umie sztorm

Ominąć lub przeczekać go

A w morze wtedy idzie, gdy za sprzymierzeńca moc żywiołów ma